Het Missende Vinkje: Een Blog over Diversiteit, Labels, en Hoop

Het Missende Vinkje: Een Blog over Diversiteit, Labels, en Hoop

Op het eerste gezicht tik ik de 7 vinkjes aan waar Joris Luyendijk over schrijft. Dat is echter een vooroordeel want in mijn geval zijn het 6 vinkjes. Mijn ouders waren niet hoogopgeleid en zo was ik de eerste die een Hogeschool en Universiteit van binnen heeft gezien. Behalve weinig opleiding hadden mijn ouders ook weinig geduld met elkaar. Mijn vader was alcoholist en mijn moeder had psychische problemen. Deze combinatie leidde tot huiselijk geweld. Als zesjarige was ik daarom kort in een Blijf-van-mijn-lijf-huis samen met mijn moeder. Sinds kort weet ik dat er een label bestaat voor kinderen van verslaafde ouders en of ouders met psychische problemen. Deze Kopp Kov kinderen lopen allerlei risico’s om zelf psychische problemen en of verslaving te ontwikkelen. Wat het missen van één van de 7 vinkjes al niet kan doen…

Ik kan een heel verhaal houden over hoe ik gevormd ben door deze gezinssituatie maar ik laat het erbij dat ik gelukkig zelf geen verslaving heb ontwikkeld. Mentaal heeft het zeker impact gehad zowel in positieve als in negatieve zin. Ik zal geen heel relaas houden over mijn ontwrichtende ervaringen maar ze waren er. Ik wil deze gaan omzetten naar een stuk “hoopverlening” door mijn ervaringsdeskundigheid te gaan ontwikkelen.

Op mentale problemen/ bijzonderheden ligt een groot stigma. Op sommige plekken wordt deze diversiteit openlijk in kaart gebracht en wordt er gewerkt aan inclusie van neurodiversen. Een mooie ontwikkeling naar mijn idee. 26 procent van de Nederlanders voldoet aan de criteria voor één of meerdere psychische stoornissen. Zo zeldzaam als het lijkt door alle onzichtbaarheid is het niet. En door (zelf)stigma en vooroordelen blijft het vaak onzichtbaar.

Ik las dat bij het begrip diversiteit de nadruk nog te vaak ligt op zichtbare verschillen en discriminatie. Terwijl juist wat er onzichtbaar is aan verschillen en overeenkomsten tussen mensen zo boeiend is. Volgens mij gaat diversiteit en inclusie over de waarde zien van elk mens. Het gaat over insluiten boven uitsluiten en het gaat over aannames loslaten en elkaar echt ontmoeten.

Het onzichtbare zichtbaar maken
Wat ik onlangs merkte door deel te nemen aan een training Beschermjassen is dat elk mens zijn eigen krachtbronnen heeft en ook zijn eigen kwetsbaarheden. Het is geen toeval dat het missende vinkje mij heeft geïnspireerd veel te willen investeren in mijn persoonlijke ontwikkeling en opleiding en in die van andere mensen om mij heen. In de verhalen over krachten en kwetsbaarheden ontmoeten de deelnemers elkaar. Iedereen wordt zich bewust van heilige huisjes (normen en waarden die vanzelfsprekend zijn) en ontdekt waar deze vandaan komen. Wat voor jou vanzelfsprekend is dat is voor een ander mogelijk vreemd. Tegelijkertijd hebben we allemaal dingen met elkaar gemeen. Het waarderen van verschillen staat wat mij betreft naast het waarderen van overeenkomsten tussen verschillende “typen” mensen. Het is zo mooi in beeld gebracht in onderstaande video.



Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *